1און רחַבֿעָם איז געגאַנגען קײן שכֶם, װאָרעם קײן שכֶם זײַנען געקומען גאַנץ יִשׂרָאֵל אים צו מאַכן פֿאַר אַ מלך.
2און עס איז געװען, אַז יָרָבֿעָם דער זון פֿון נבָֿטן האָט דאָס געהערט – װאָרעם ער איז געװען אין מִצרַיִם, װוּהין ער איז אַנטלאָפֿן פֿון דעם מלך שלמה – האָט זיך יָרָבֿעָם אומגעקערט פֿון מִצרַיִם. 3און זײ האָבן געשיקט און אים גערופֿן; און יָרָבֿעָם און גאַנץ יִשׂרָאֵל זײַנען געקומען, און האָבן גערעדט צו רחַבֿעָמען, אַזױ צו זאָגן: 4דײַן פֿאָטער האָט שװער געמאַכט אונדזער יאָך, און אַצונד פֿאַרגרינגער דעם האַרטן דינסט פֿון דײַן פֿאָטער, װאָס ער האָט אַרױפֿגעלײגט אױף אונדז, און מיר װעלן דיר דינען. 5האָט ער צו זײ געזאָגט: קומט װידער צו מיר אין דרײַ טעג אַרום. און דאָס פֿאָלק איז אַװעקגעגאַנגען.
6האָט דער מלך רחַבֿעָם זיך געעצהט מיט די זקנים װאָס זײַנען געשטאַנען פֿאַר זײַן פֿאָטער שלמהן, װען ער האָט געלעבט, אַזױ צו זאָגן: װי עצהט איר צו געבן אַן ענטפֿער דעם דאָזיקן פֿאָלק? 7האָבן זײ צו אים גערעדט, אַזױ צו זאָגן: אױב דו װעסט גײן מיט גוטן מיט דעם דאָזיקן פֿאָלק, און װעסט זײ באַװיליקן, און װעסט רעדן צו זײ גוטע רײד, װעלן זײ דיר זײַן קנעכט אױף אַלע טעג.
8אָבער ער האָט פֿאַרלאָזן די עצה פֿון די זקנים װאָס זײ האָבן אים געעצהט, און ער האָט זיך געעצהט מיט די ייִנגלעך װאָס זײַנען אױפֿגעװאַקסן מיט אים, װאָס זײַנען געשטאַנען פֿאַר אים. 9און ער האָט צו זײ געזאָגט: װאָס עצהט איר, מיר זאָלן געבן אַן ענטפֿער דעם דאָזיקן פֿאָלק, װאָס האָט צו מיר גערעדט, אַזױ צו זאָגן: פֿאַרגרינגער דעם יאָך װאָס דײַן פֿאָטער האָט אַרױפֿגעלײגט אױף אונדז? 10האָבן צו אים גערעדט די ייִנגלעך װאָס זײַנען אױפֿגעװאַקסן מיט אים, אַזױ צו זאָגן: אַזױ זאָלסטו זאָגן צו דעם פֿאָלק װאָס האָט צו דיר גערעדט, אַזױ צו זאָגן: דײַן פֿאָטער האָט שװער געמאַכט אונדזער יאָך, דערום פֿאַרגרינגער דו אונדז – אַזױ זאָלסטו זאָגן צו זײ: מײַן מינדסטער פֿינגער איז דיקער פֿון מײַן פֿאָטערס לענדן. 11און אַצונד, מײַן פֿאָטער האָט אױף אײַך אַרױפֿגעלאָדן אַ שװערן יאָך, און איך װעל נאָך צולײגן צו אײַער יאָך; מײַן פֿאָטער האָט אײַך געשטראָפֿט מיט ריטער, און איך – מיט שקאָרפּיאָנען.
12און יָרָבֿעָם און דאָס גאַנצע פֿאָלק זײַנען געקומען צו רחַבֿעָמען אױפֿן דריטן טאָג,[1] אַזױ װי דער מלך האָט געהײסן, אַזױ צו זאָגן: קומט װידער צו מיר אױפֿן דריטן טאָג. 13און דער מלך האָט זײ געענטפֿערט האַרט, און דער מלך רחַבֿעָם האָט פֿאַרלאָזן די עצה פֿון די זקנים. 14און ער האָט צו זײ גערעדט אַזױ װי די עצה פֿון די ייִנגלעך, אַזױ צו זאָגן: מײַן פֿאָטער האָט שװער געמאַכט אײַער יאָך, און איך װעל נאָך צולײגן צו אים; מײַן פֿאָטער האָט אײַך געשטראָפֿט מיט ריטער, און איך – מיט שקאָרפּיאָנען.
15און דער מלך האָט זיך נישט צוגעהערט צום פֿאָלק, װאָרעם דאָס איז געװען באַשערט פֿון אלֹקים, כּדי ה׳ זאָל מקײם זײַן זײַן װאָרט, װאָס ער האָט גערעדט דורך אַחִיָהן פֿון שילוֹ, צו יָרָבֿעָם דעם זון פֿון נבָֿטן.
16און װי גאַנץ יִשׂרָאֵל האָבן געזען, אַז דער מלך האָט זיך נישט צוגעהערט צו זײ, האָט דאָס גאַנצע פֿאָלק געענטפֿערט דעם מלך, אַזױ צו זאָגן:
און גאַנץ יִשׂרָאֵל איז אַװעקגעגאַנגען צו זײַנע געצעלטן. 17נאָר די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל װאָס זײַנען געזעסן אין די שטעט פֿון יהוּדה, איבער זײ איז געבליבן מלך רחַבֿעָם. 18און דער מלך רחַבֿעָם האָט אַרױסגעשיקט הַדוֹרָמען װאָס איבער דעם צינז, און די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל האָבן אים פֿאַרװאָרפֿן מיט שטײנער, און ער איז געשטאָרבן. און דער מלך רחַבֿעָם האָט זיך געאײַלט אַרױפֿצוגײן אױף זײַן רײַטװאָגן, צו אַנטלױפֿן קײן ירושָלַיִם.
19און יִשׂרָאֵל האָט װידערשפּעניקט אָן דעם הױז פֿון דָוִד ביז אױף הײַנטיקן טאָג.