1האָט געענטפֿערט אֶליפַֿז דער תֵּימָני, און האָט געזאָגט:
2װעט אַ חכם ענטפֿערן מיט קענשאַפֿט פֿון לופֿט,
און אָנפֿילן מיט מזרח-װינט זײַן בױך?
3טענהן רײד װאָס טױגן נישט,
און װערטער װאָס מע ברענגט קײן נוץ נישט מיט זײ?
4אױך פֿאַרשטערסטו די יִרְאַת (אלֹקים),
און מינערסט די פֿרומקײט פֿאַר אֵל.
5װאָרעם דײַן זינד לערנט דײַן מױל,
און קלײַבסט אױס די צונג פֿון די ליסטיקע.
6דײַן אײגן מױל מאַכט דיך שולדיק, און נישט איך,
און דײַנע ליפּן זאָגן עדות קעגן דיר.
7ביסטו דער ערשטער מענטש געבאָרן געװאָרן?
אָדער ביסטו פֿאַר די בערג באַשאַפֿן געװאָרן?
8האָסטו דעם סָוד פֿון אֱלוֹהַּ אײַנגעהערט,
און אַװעקגענומען צו זיך די חכמה?
9װאָס אַזױנס װײסטו, װאָס מיר װײסן נישט?
פֿאַרשטײסטו, װאָס בײַ אונדז איז נישטאָ?
10אי אַ גראָער קאָפּ אי אַ גרײַז איז דאָ צװישן אונדז,
עלטער פֿון דײַן פֿאָטער אין טעג.
11זײַנען דיר װינציק די טרײסטונגען פֿון אֵל,
און דאָס װאָרט װאָס איז מילד צו דיר?
12װאָס נעמט דיך דײַן האַרץ,
און װאָס װינקען דײַנע אױגן,
13אַז דו קערסט קעגן אֵל דײַן גײַסט,
און לאָזט אַרױס רײד פֿון דײַן מױל?
14װאָס איז אַ מענטש, אַז ער זאָל זײַן רײן?
און קען דען גערעכט זײַן אַ געבאָרענער פֿון אַ פֿרױ?
[1]
15זע, אין זײַנע הײליקע גלױבט ער נישט,
און די הימלען זײַנען נישט רײן אין זײַנע אױגן,
16הײַנט װי שױן דער אומװערדיקער און פֿאַרדאָרבענער,
דער מענטש, װאָס טרינקט אומרעכט װי װאַסער?
17איך װעל דיר באַשײדן, הער מיר צו,
און װאָס איך האָב געזען װעל איך דערצײלן;
18װאָס די חכמים גיבן איבער –
און פֿאַרהױלן נישט – פֿון זײערע עלטערן,
19װאָס צו זײ אַלײן איז געגעבן געװאָרן דאָס לאַנד,
און קײן פֿרעמדער איז נישט דורכגעגאַנגען צװישן זײ.
20אַלע זײַנע טעג איז אין ציטערניש דער רשע,
און געצײלטע יאָרן זײַנען אָנגעברײט דעם געװאַלטטוער.
21אַ קֹול פֿון אַנגסטן איז אין זײַנע אױערן:
אין מיטן שלום װעט קומען אַ פֿאַרװיסטער אױף אים.
22ער גלױבט נישט זיך אױסצודרײען פֿון פֿינצטערניש,
און ער איז אױסגעקליבן פֿאַרן שװערד.
23ער װאָגלט אום נאָך ברױט: װוּ איז עס?
ער װײס אַז לעבן אים איז אָנגעברײט דער טאָג פֿון פֿינצטערניש.
24אים שרעקן אַנגסט און דריקעניש,
זײ כאַפּן אים אָן װי אַ מלך אָנגעברײט צום קריג.
25װײַל ער האָט אױסגעשטרעקט קעגן אֵל זײַן האַנט,
און קעגן (אֵל) שַדַי זיך געשטאַרקט;
26געלאָפֿן קעגן אים מיט אַ שטאָלצן האַלדז,
מיט די דיקע רוקנס פֿון זײַנע שילדן.
27װײַל ער האָט באַדעקט זײַן פּנים מיט זײַן פֿעטס,
און אָנגעלײגט פּלאָסטן אױפֿן לענד;
28און ער האָט באַװױנט פֿאַרװיסטע שטעט,
הײַזער װאָס מע זיצט נישט אין זײ,
װאָס זײַנען געװען אָנגעברײט אױף הױפֿנס.
29ער װעט נישט רײַך זײַן, און נישט באַשטײן װעט זײַן פֿאַרמעג,
און נישט נײַגן װעט זיך צו דער ערד זײער תּבֿואה.
30ער װעט זיך נישט אָפּטאָן פֿון פֿינצטערניש;
זײַן שפּראָץ װעט פֿאַרטריקענען אַ פֿלאַם,
31און ער װעט אָפּגעטאָן װערן דורך אַ הױך פֿון זײַן מױל.
זאָל נישט טרױען אױף נישט דער פֿאַרנאַרטער,
װאָרעם נישט װעט זײַן זײַן אײַנבײַט.
32אײדער זײַן טאָג קומט, װעט עס דערפֿילט װערן,
און זײַן צװײַג װעט נישט גרין זײַן.
33ער װעט אָפּשאָקלען װי אַ װײַנשטאָק זײַן אומצײַטיקס,
און אַראָפּװאַרפֿן װי אַן אײלבערטבױם זײַן בליִונג.
34װאָרעם דאָס געזעמל פֿון די זינדיקע בלײַבט װיסט,
און אַ פֿײַער פֿאַרצערט די געצעלטן פֿון שוחד.
35זײ טראָגן אומרעכט און געבערן אומגליק,
און זײער לײַב ברײט אָן פֿאַר זיך אָפּנאַרונג.