¹דאָס װאָרט װאָס ה׳ האָט גערעדט אױף בָבֿל, אױפֿן לאַנד פֿון די כַּשׂדים, דורך יִרמיָהו הנבֿיא:

³װאָרעם אַ פֿאָלק פֿון צפֿון איז אַרױפֿגעגאַנגען אױף איר, ער װעט מאַכן איר לאַנד צו װיסט, און קײן באַװױנער װעט אין איר נישט זײַן; פֿון אַ מענטש ביז אַ בהמה זײַנען אַנטלאָפֿן, אַװעק.

⁴אין יענע טעג און אין יענער צײַט, זאָגט ה׳, װעלן קומען די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל, זײ און די קינדער פֿון יהוּדה אין אײנעם; גײן װײנענדיק װעלן זײ גײן, און ה׳ זײער ג-ט װעלן זײ זוכן. ⁵אױף צִיוֹן װעלן זײ פֿרעגן, אױפֿן װעג אַהער זײער פּנים: קומט, און לאָמען זיך באַהעפֿטן אָן ה׳, אין אַן אײביקן ברית װאָס זאָל נישט פֿאַרגעסן װערן.

⁶בלודנע שאָף איז געװען מײַן פֿאָלק; זײערע פּאַסטוכער האָבן זײ געלאָזט בלאָנדזשען, אױף די בערג זײ אַװעקגעלאָזט; פֿון באַרג צו בערגל זײַנען זײ געגאַנגען, פֿאַרגעסן זײער הױעראָרט. ⁷אַלע װאָס האָבן זײ געפֿונען האָבן זײ פֿאַרצערט, און זײערע פֿײַנט האָבן געזאָגט: מיר װעלן נישט שולדיק זײַן, װײַל זײ האָבן געזינדיקט צו ה׳, צו דער װױנונג פֿון גערעכטיקײט, און דער האָפֿונג פֿון זײערע עלטערן, ה׳.

⁸אַנטלױפֿט פֿון בָבֿל, און פֿון לאַנד כַּשׂדים גײט אַרױס, און זײַט װי בעק פֿאַרױס פֿאַר די שאָף. ⁹װאָרעם זע, איך דערװעק און ברענג אַרױף אױף בָבֿל אַ געזעמל גרױסע פֿעלקער פֿון צפֿון-לאַנד, און זײ װעלן זיך אױסשטעלן קעגן איר; פֿון דאָרטן װעט זי באַצװוּנגען װערן; זײערע פֿײַלן זײַנען װי פֿון אַ באַגליקטן גיבור, װאָס קערט זיך נישט אום מיט לײדיקן. ¹⁰און כַּשׂדים װעט זײַן צו רױב; אַלע די װאָס רױבען איר װעלן זאַט^[1] װערן, זאָגט ה׳.

¹⁷אַ צעשפּרײטע שאָף^[4] איז יִשׂרָאֵל, לײבן האָבן אים פֿאַרשטױסן; דער ערשטער האָט אים געגעסן דער מלך פֿון אשור, און דער דאָזיקער לעצטער האָט אים צעבײַנערט – נבֿוכַדרֶאצַר דעם מלך פֿון בָבֿל. ¹⁸דערום האָט אַזױ געזאָגט ה׳ צבָֿאוֹת, אלוקי יִשׂרָאֵל: זע, איך רעכן זיך מיט דעם מלך פֿון בָבֿל און מיט זײַן לאַנד, אַזױ װי איך האָב זיך אָפּגערעכנט מיט דעם מלך פֿון אשור. ¹⁹און איך װעל אומקערן יִשׂרָאֵל צו זײַן פֿיטערפּלאַץ, און ער װעט זיך פֿיטערן אױפֿן כַּרמֶל און בָשָן, און אױפֿן געבערג פֿון אפֿרים און גִלעָד װעט זיך זעטן זײַן זעל. ²⁰אין יענע טעג און אין יענער צײַט, זאָגט ה׳, װעט געזוכט װערן די זינד פֿון יִשׂרָאֵל, און זי װעט נישט זײַן, און די חטאָים פֿון יהוּדה, און זײ װעלן נישט געפֿונען װערן, װאָרעם איך װעל פֿאַרגעבן די װאָס איך װעל איבערלאָזן.

²⁸אַ קֹול פֿון אַנטלאָפֿענע און אַנטרונענע פֿון לאַנד בָבֿל! אָנצוזאָגן אין צִיוֹן די נקמה פֿון ה׳ אלוקינו, די נקמה פֿאַר זײַן הֵיכל.

²⁹רופֿט צונױף די שיסערס אױף בָבֿל, אַלע שפּאַנער פֿון בױגן, לעגערט אױף איר רונד אַרום, זאָל איר נישט זײַן קײן אַנטרינונג; באַצאָלט איר לױט איר װערק, אַזױ װי אַלץ װאָס זי האָט געטאָן, טוט צו איר. װאָרעם אַקעגן ה׳ האָט זי געמוטװיליקט, אַקעגן דעם הײליקן פֿון יִשׂרָאֵל. ³⁰דערום װעלן פֿאַלן אירע יונגעלײַט אין אירע גאַסן, און אַלע אירע מלחמה-לײַט װעלן פֿאַרשניטן װערן אין יענעם טאָג, זאָגט ה׳.

³³אַזױ האָט געזאָגט ה׳ צבָֿאוֹת: געדריקט װערן די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל און די קינדער פֿון יהוּדה אין אײנעם, און אַלע זײערע פֿאַנגערס האַלטן זײ פֿעסט, זײ װילן זײ נישט אַװעקלאָזן. ³⁴זײער אױסלײזער {גֹּואֵל}^[5] איז שטאַרק, ה׳ צבָֿאוֹת איז זײַן נאָמען; קריגן װעט ער קריגן זײער קריג, כּדי צו באַרוען די ערד, און מאַכן ציטערן די באַװױנער פֿון בָבֿל.

³⁹דערום װעלן דאָרט װױנען װילדע קעץ מיט שאַקאַלן, און װױנען אין איר װעלן שטרױספֿױגלען, און זי װעט נישט באַזעצט װערן אױף אײביק, און נישט באַװױנט װערן אױף דור-דורות. ⁴⁰אַזױ װי ג-טס איבערקערעניש פֿון סדוֹם און עַמוֹרָה און אירע שכנים, זאָגט ה׳, װעט קײן מענטש דאָרט נישט װױנען, און קײן מענטשנקינד װעט זיך נישט אױפֿהאַלטן אין איר.

⁴⁴זע, װי אַ לײב פֿון דעם געװעלד פֿון יַרדן, װעט ער אַרױפֿגײן אױף דער שטאַרקן פֿיטערונג; װאָרעם אין אַ רגע װעל איך װײ אָניאָגן אױף איר, און װער דער אױסדערװײלטער, דעם װעל איך אױפֿזעצן איבער איר. װאָרעם װער איז מײַן גלײַכן? און װער קען מיך אַרױסרופֿן? און װער איז דער פּאַסטוך װאָס קען באַשטײן פֿאַר מיר? ⁴⁵דערום הערט דעם באַראָט פֿון ה׳, װאָס ער האָט באַראָטן אױף בָבֿל, און זײַנע טראַכטונגען װאָס ער טראַכט אױפֿן לאַנד פֿון די כַּשׂדים: אױב די מינדסטע פֿון די שאָף װעלן זײ נישט אַװעקשלעפּן! אױב ער עט נישט פֿאַרװיסטן די פֿיטערונג איבער זײ! ⁴⁶פֿון דעם קלאַנג בָבֿל איז אײַנגענומען! װערט אױפֿגעציטערט די ערד, און אַ געשרײ צװישן די פֿעלקער װערט געהערט.