¹אַזױ האָט מיר אֲדֹנָי ה׳ געװיזן: ערשט ער האָט באַשאַפֿן אַ הײשעריק אין אָנהײב אױפֿגײן פֿון דער שפּעט-תּבֿואה, און זע, דאָס איז געװען די שפּעט-תּבֿואה נאָך דעם מלכס שניט. ²און עס איז געװען, אַז ער האָט געענדיקט אױפֿעסן דאָס גראָז פֿון לאַנד, האָב איך געזאָגט:

⁴אַזױ האָט מיר אֲדֹנָי ה׳ געװיזן: ערשט אֲדֹנָי ה׳ האָט אױסגערופֿן אַ קריג דורך פֿײַער, און עס האָט פֿאַרצערט דעם גרױסן תּהום, און װאָלט פֿאַרצערט דאָס לאַנד. ⁵האָב איך געזאָגט:

⁷אַזױ האָט ער מיר געװיזן: ערשט אֲדֹנָי שטײט אױף אַ שנורגלײַכער מױער, און אין זײַן האַנט איז אַ װאָגשנור. ⁸און ה׳ האָט צו מיר געזאָגט: װאָס זעסטו, עָמוֹס? האָב איך געזאָגט: אַ װאָגשנור. האָט אֲדֹנָי געזאָגט:

¹⁰און אַמַציָה דער כּהן פֿון בֵית-אֵל האָט געשיקט צו יָרָבֿעָם דעם מלך פֿון יִשׂרָאֵל, אַזױ צו זאָגן: עָמוֹס האָט געמאַכט אַ בונט אױף דיר צװישן די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל; דאָס לאַנד קען נישט אױסהאַלטן אַלע זײַנע רײד. ¹¹װאָרעם עָמוֹס האָט אַזױ געזאָגט:

¹²און אַמַציָה האָט געזאָגט צו עָמוֹסן: זעער, גײ אַנטלױף דיר קײן לאַנד יהוּדה, און עס דאָרטן ברױט, און דאָרטן זאָלסטו נבֿיאות זאָגן. ¹³אָבער אין בֵית-אֵל זאָלסטו מער װידער נבֿיאות נישט זאָגן װאָרעם עס איז אַ מלכס הײליקטום, און עס איז אַ הױז פֿון מלוכה.

¹⁴האָט געענטפֿערט עָמוֹס און האָט געזאָגט צו אַמַציָהן: נישט קײן נבֿיא בין איך, און נישט קײן זון פֿון אַ נבֿיא בין איך, נײַערט אַ פּאַסטוך פֿון רינדער בין איך, און אַ צוריכטער פֿון װילדע פֿײַגן. ¹⁵און ה׳ האָט מיך גענומען פֿון הינטער די שאָף,^[1] און ה׳ האָט צו מיר געזאָגט: גײ זאָג נבֿיאות צו מײַן פֿאָלק יִשׂרָאֵל. ¹⁶און אַצונד הער דאָס װאָרט פֿון ה׳:

דו זאָגסט: זאָלסט נישט נבֿיאות זאָגן אױף יִשׂרָאֵל, און נישט דַרשען אױף דעם הױז פֿון יצחק.

¹⁷דערום האָט ה׳ אַזױ געזאָגט: