1לױב ה׳, מײַן זעל;
ה׳ מײַן ג-ט, ביסט גרױס ביז גאָר,
אין גלאַנץ און שײנקײט ביסטו אָנגעקלײדט.
2דער װאָס װיקלט זיך אין ליכט װי אין אַ מאַנטל,
װאָס שפּרײט אױס די הימלען װי אַ פֿאָרהאַנג.
3װאָס באַלקנט מיט װאַסער זײַנע אײבערשטובן;
װאָס מאַכט װאָלקנס פֿאַר זײַן רײַטװאָגן,
װאָס גײט אױף די פֿליגלען פֿון װינט.
4װאָס מאַכט זײַנע שלוחים די װינטן,
זײַנע משרתים – פֿלאַקעריק פֿײַער.
5ער האָט געגרונטפֿעסט די ערד אױף אירע געשטעלן,
זי זאָל זיך נישט װאַקלען, אײביק און שטענדיק.
6דעם תּהום, אים האָסטו װי אַ קלײד איבערגעדעקט;
איבער די בערג זײַנען געשטאַנען די װאַסערן.
7פֿון דײַן אָנגעשרײ זײַנען זײ אַנטלאָפֿן,
פֿון קֹול פֿון דײַן דונער האָבן זײ אַװעקגעאײַלט –
8בערג האָבן זיך אױפֿגעהױבן,
טאָלן האָבן גענידערט –
צו דעם אָרט װאָס דו האָסט געגרונטפֿעסט פֿאַר זײ.
9האָסט געמאַכט אַ גבֿול װאָס זײ זאָלן נישט אַריבערגײן,
כּדי זײ זאָלן נישט װידער באַדעקן די ערד.
10ער איז דער װאָס שיקט קװאַלן אין די טאָלן,
זײ זאָלן גײן צװישן די בערג.
11זײ טרינקען אָן אַלע חיות פֿון פֿעלד,
די װאַלדאײזלען שטילן זײער דאָרשט.
12לעבן זײ רוען די פֿױגלען פֿון הימל,
פֿון צװישן די צװײַגן גיבן זײ אַרױס אַ קֹול.
13ביסט דער װאָס טרינקט אָן די בערג פֿון זײַנע אײבערשטובן;
פֿון דער פֿרוכט פֿון דײַנע טוּונגען װערט געזעטיקט די ערד.
14ער מאַכט שפּראָצן גראָז פֿאַר דער בהמה,
און הײ פֿאַר די אַרבעטפֿי פֿון דעם מענטשן,
כּדי אַרױסצוציען ברױט פֿון דער ערד;
15און װײַן װאָס דערפֿרײט דעם מענטשנס האַרץ,
צו מאַכן גלאַנצן דעם פּנים מער װי אײל;
און ברױט װאָס לענט אונטער דעם מענטשנס האַרץ.
16די בײמער פֿון ה׳ זעטן זיך אָן,
די צעדערן פֿון לבֿנוֹן װאָס ער האָט געפֿלאַנצט,
17װאָס דאָרטן נעסטן די פֿױגלען;
דער שטאָרך, זײַן הױז זײַנען ציפּרעסן.
18די הױכע בערג זײַנען פֿאַר די שטײנבעק,
די פֿעלדזן אַ באַשיצונג פֿאַר די קיניגלס.
19ער האָט געמאַכט די לבֿנה פֿאַר די צײַטן;
די זון װײס איר אונטערגאַנג.
20מאַכסט פֿינצטערניש, און עס װערט נאַכט,
אין איר װידמענען זיך אַלע חיות פֿון פֿעלד.
21די יונגלײבן ברילן נאָך רױב,
און בעטן פֿון אֵל זײער שפּײַז.
22גײט אױף די זון, װערן זײ אײַנגעטאָן,
און זײ הױערן אין זײערע נאָרעס.
23גײט אַרױס דער מענטש צו זײַן װערק,
און צו זײַן אַרבעט ביז אָװנט.
24װי פֿיל זײַנען דײַנע װערק, ה׳!
זײ אַלע האָסטו מיט חכמה געמאַכט;
די גאַנצע ערד איז פֿול מיט דײַן אײגנס.
25אָן איז דער ים, גרױס און ברײט,
דאָרט איז אַ װידמענונג אָן אַ צאָל,
חיות גרױסע מיט קלײנע.
26דאָרט גײען אום שיפֿן;
דער לִויָתן װאָס דו האָסט באַשאַפֿן זיך צו שפּילן דערין.
27זײ אַלע קוקן אױס צו דיר,
צו געבן זײער שפּײַז אין איר צײַט.
28גיסטו זײ, קלײַבן זײ אױף,
עפֿנסט דײַן האַנט, זעטן זײ זיך מיט גוטס.
29פֿאַרבאָרגסטו דײַן פּנים, װערן זײ פֿאַרכאַפּט,
טוסט אײַן זײער אָטעם, פֿאַרגײען זײ,
און קערן זיך אום צו זײער שטױב.
30דו שיקסט אַרױס דײַן רוּחַ,
[1] אַזױ װערן זײ באַשאַפֿן,
און דו באַנײַסט דעם פּנים פֿון דער ערד.
31זאָל דער כּבֿוד פֿון ה׳ זײַן אױף אײביק!
זאָל ה׳ זיך פֿרײען מיט זײַנע װערק!
32דער װאָס קוקט אָן די ערד, און זי ציטערט,
װאָס רירט אָן די בערג, און זײ רײכערן.
33איך װעל זינגען צו ה׳ כּל-זמן איך לעב,
איך װעל שפּילן צו מײַן ג-ט װי לאַנג איך בין.
34זאָל אים געזיסט זײַן מײַן רעדן;
איך פֿרײ זיך מיט ה׳.
35זאָלן די זינדיקע פֿאַרלענדט װערן פֿון דער ערד,
און די רשעים זאָלן מער נישט זײַן.
לױב ה׳, מײַן זעל,
הַלְלוּ יָהּ (ה׳).