1װײסטו די צײַט װען די שטײנציגן געבערן?
גיסטו אַכטונג װען די הינדינס האָבן װײען?
2צײלסטו די חדשים װען זײ דאַרפֿן דערפֿילן,
און װײסטו די צײַט פֿון זײער געבערן?
3זײ קניִען, זײ לאָזן דורכברעכן זײערע קינדער,
זײ װאַרפֿן אַרױס זײערע געבורטן.
4זײערע יונגע װערן שטאַרק, זײ װאַקסן אױפֿן פֿרײַען,
זײ גײען אַװעק, און קערן זיך נישט אום צו זײ.
5װער האָט אַרױסגעלאָזט דעם װאַלדאײזל פֿרײַ,
און די בינד פֿון דעם װילדאײזל װער האָט לױז געמאַכט,
6װאָס איך האָב געמאַכט דעם מדבר פֿאַר זײַן הױז,
און זאַלציק לאַנד פֿאַר זײַנע װױנונגען?
7ער לאַכט פֿון דעם טומל פֿון שטאָט,
ער הערט נישט קײן טרײַבערס געשרײען.
8די נישטערונג פֿון די בערג איז זײַן פֿיטערונג,
און איטלעך גראָז זוכט ער נאָך.
9װעט דער װיזלטיר װעלן דיר דינען?
צי װעט ער נעכטיקן בײַ דײַן קאָריטע?
10קענסטו צובינדן דעם װיזלטיר מיט זײַן שטריק צו דער בײַט?
צי װעט ער בראָנעװען די טאָלן הינטער דיר?
11קענסטו זיך פֿאַרזיכערן אױף אים, װײַל זײַן כּוֹח איז גרױס,
און איבערלאָזן אױף אים דײַן מי?
12קענסטו אים אָנטרױען, אַז ער װעט אָפּברענגען דײַן זאָמען,
און אײַנזאַמלען די תּבֿואה פֿון דײַן דרעש-שײַער?
13דער פֿליגל פֿון שטרױספֿױגל קלאַפּט לוסטיק –
צי איז דאָס דער פֿלעדער און פֿעדער פֿון שטאָרך?
14פֿאַר װאָר, זי לאָזט איבער צו דער ערד אירע אײַער,
און אין שטױב לאָזט זי זײ אױסבריִען.
15און זי פֿאַרגעסט אַז אַ פֿוס קען זײ צעקװעטשן,
און אַ חיה פֿון פֿעלד קען זײ צעטרעטן.
16זי איז האַרט צו אירע קינדער װי צו נישט אירע;
אומנישט מעג זײַן איר מי, זי איז אָן אַנגסט,
17װאָרעם אֱלוֹהַּ האָט זי געמינערט פֿון חכמה,
און איר נישט אײַנגעטײלט מיט שׂכל.
18אַצונד הײבט זי די פֿליגלען אין דער הײך,
זי לאַכט פֿון פֿערד און פֿון זײַן רײַטער.
19גיסטו דעם פֿערד גבֿורה?
באַקלײדסטו זײַן האַלדז מיט שטורעם?
20מאַכסטו אים שפּרינגען װי אַ הײשעריק?
דער הילך פֿון זײַן הירזשען איז אַן אימה.
21ער גראַבלט אין טאָל, און פֿרײט זיך מיטן כּוֹח,
ער גײט אַרױס דעם װאַפֿן אַנטקעגן.
22ער לאַכט פֿון אַנגסט, און װערט נישט דערשראָקן,
און ער קערט נישט צוריק פֿאַר אַ שװערד.
23לעבן אים קלינגט דער פֿײַלבײַטל,
דער פֿלאַמיקער שפּיז און די פּיקע.
24מיט רַעש און רוגזה שלינגט ער די ערד,
און קען נישט אײַנשטײן בײַם קֹול פֿון אַ שופֿר.
25װי נאָר אַ שופֿר, זאָגט ער: אַהאַ!
און פֿון װײַטן דערשמעקט ער מלחמה,
דעם דונער פֿון די הױפּטלײַט און די שאַלונג.
26דורך דײַן שׂכל פֿליט דען דער שפּאַרבער,
שפּרײט זײַנע פֿליגלען קײן דָרום?
27צי אױף דײַן באַפֿעל הײבט זיך אױף דער אָדלער,
און מאַכט זײַן נעסט אין דער הײך?
28אױף אַ פֿעלדז רוט ער און װײַלט,
אױף אַ שפּיץ פֿעלדז און אַ באַרגפֿעסטונג.
29פֿון דאָרטן קוקט ער אױס זײַן עסן,
פֿון װײַטן זעען זײַנע אױגן.
30און זײַנע יונגע זופּן בלוט,
און װוּ דערשלאָגענע דאָרטן איז ער.