1און אִיובֿ האָט װידער אױפֿגעהױבן זײַן גערײד,
און האָט געזאָגט:
2װער מאַכט מיך אַזױ װי אין די חדשים פֿון אַ מאָל,
װי אין די טעג װאָס אֱלוֹהַּ האָט מיך אָפּגעהיט!
3װען זײַן ליכט האָט געשײַנט איבער מײַן קאָפּ,
װען פֿאַר זײַן שײַן פֿלעג איך גײן אין דער פֿינצטער.
4אַזױ װי איך בין געװען אין די טעג פֿון מײַן יוגנט,
װען די פֿאַרטרױטקײט פֿון אֱלוֹהַּ איז געװען אױף מײַן געצעלט;
5װען (אֵל) שַדַי איז נאָך געװען מיט מיר;
רונד אַרום מיר מײַנע קינדער.
6װען מײַנע טריט האָבן זיך געבאָדן אין שמאַנט,
און דער פֿעלדז האָט געגאָסן בײַ מיר בעכן מיט אײל.
7אַז איך בין אַרױסגעגאַנגען צום טױער אין שטאָט,
אױפֿגעשטעלט אין מאַרק מײַן זיץ,
8האָבן יונגעלײַט געזען און זיך באַהאַלטן,
און גרײַזן האָבן זיך אױפֿגעהױבן און געשטאַנען.
9האַרן האָבן זיך אײַנגעהאַלטן פֿון װערטער,
און די האַנט פֿלעגן זײ אַרױפֿטאָן אױף זײער מױל.
10דער קֹול פֿון גרױסע לײַט האָט זיך באַהאַלטן,
און זײער צונג האָט זיך צוגעקלעפּט צו זײער גומען.
11װאָרעם װוּ אַן אױער האָט געהערט, האָט מיך געלױבט,
און װוּ אַן אױג האָט געזען, האָט מיר צוגעשטימט.
12װײַל איך פֿלעג ראַטעװען דעם אָרעמאַן װאָס האָט געשריִען,
און דעם יתום װאָס האָט נישט קײן העלפֿער.
13די ברכה פֿון דעם אומגליקלעכן פֿלעגט קומען אױף מיר,
און דאָס האַרץ פֿון דער אַלמנה פֿלעג איך דערפֿרײען.
14איך האָב אָנגעטאָן רעכטפֿאַרטיקײט, און זי האָט מיך אָנגעטאָן,
װי אַ מאַנטל און אַ הױב איז געװען מײַן גערעכטיקײט.
15אױגן בין איך געװען פֿאַרן בלינדן,
און פֿיס פֿאַרן הינקעדיקן בין איך געװען.
16איך בין געװען אַ פֿאָטער פֿאַר די באַדערפֿטיקע,
און דעם משפּט פֿון דעם װאָס איך האָב נישט געקענט,
פֿלעג איך אױספֿאָרשן.
17און איך האָב צעבראָכן די באַקצײן פֿון דעם פֿאַרברעכער,
און פֿון זײַנע צײנער אַרױסגעװאָרפֿן דעם רױב.
18און איך האָב געזאָגט: בײַ מײַן נעסט װעל איך פֿאַרגײן,
און װי דער זאַמד װעל איך מערן טעג.
19מײַן װאָרצל װעט זײַן אָפֿן צום װאַסער,
און דער טױ װעט נעכטיקן אױף מײַן צװײַג.
20מײַן כּבֿוד װעט בלײַבן פֿריש בײַ מיר,
און מײַן בױגן װעט אין מײַן האַנט זיך באַנײַען.
21צו מיר האָט מען זיך צוגעהערט און געװאַרט,
און מע פֿלעגט האַרן אױף מײַן עצה.
22נאָך מײַן זאָג פֿלעגט מען מער נישט רעדן,
און אױף זײ פֿלעגט טריפֿן מײַן װאָרט.
23און זײ האָבן געװאַרט װי אױף רעגן אױף מיר,
און אױפֿגעשפּאַרט זײער מױל װי אױף שפּעטרעגן.
24אַז איך פֿלעג לאַכן צו זײ, פֿלעגט זיך זײ נישט גלױבן;
און דאָס ליכט פֿון מײַן פּנים פֿלעגן זײ נישט מינערן.
25איך פֿלעג אױסקלײַבן זײער װעג,
און פֿלעג זיצן אױבן אָן,
און רוען װי אַ מלך צװישן חיל,
װי דער װאָס טוט טרױערער טרײסטן.