1װי שנײ אום זומער, און װי רעגן אין שניט,
אַזױ פּאַסט נישט פֿאַרן נאַרן כּבֿוד.
2װי אַ שפּערל װאָס װאַנדערט, װי אַ שװאַלב װאָס פֿליט,
אַזױ װעט אַן אומזיסטע קללה אָנקומען אױף זיך אַלײן.
3אַ בײַטש פֿאַרן פֿערד, אַ צאַם פֿאַרן אײזל,
און אַ רוט פֿאַרן רוקן פֿון דעם נאַרן.
4זאָלסט נישט ענטפֿערן דעם נאַרן אַזױ װי זײַן נאַרישקײט,
כּדי דו אױך זאָלסט נישט װערן גלײַך צו אים.
5ענטפֿער דעם נאַרן װעדליק זײַן נאַרישקײט,
כּדי ער זאָל נישט זײַן אַ חכם אין זײַנע אױגן.
6די פֿיס האַקט זיך אָפּ, מיט ערגערניש טרינקט זיך אָן,
דער װאָס שיקט זאַכן דורך דער האַנט פֿון אַ נאַרן.
7די פֿיס באָמבלען זיך בײַם הינקעדיקן,
און אַ משל אין מױל פֿון אַ נאַרן.
8אַזױ װי אײנער װאָס בינדט אַ שטײן אין אַ שלײַדער,
אַזױ אַז מע גיט כּבֿוד אַ נאַרן.
9אַ דאָרן װאָס קומט אין דער האַנט פֿון אַ שיכּורן,
אַזױ איז אַ משל אין מױל פֿון אַ נאַרן.
10װי אַ בױגן-מאן װאָס אַרײַנגעשטאָכט {חלל}
[1] אַלע,
אַזױ איז דער װאָס דינגען די נאַר, אָדער דינגען די פּאַסערבײ.
11װי אַ הונט װאָס קערט זיך אום צו זײַן מײקעכץ,
חזרט איבער דער נאַר זײַן טיפּשות.
12זעסטו אַ מענטשן װאָס איז אַ חכם אין זײַנע אױגן,
איז דאָ מער האָפֿענונג פֿאַר אַ נאַרן װי פֿאַר אים.
13דער פֿױלער זאָגט: אַ װילד לײב איז אין װעג,
אַ לײב איז אין די גאַסן.
14די טיר דרײט זיך שױן אױף איר אַנגל,
און דער פֿױלער איז נאָך אױף זײַן בעט.
15אַז דער פֿױלער שטעקט אַרײַן זײַן האַנט אין שיסל,
איז ער צו מיד זי צוצוטראָגן צו זײַן מױל.
16דער פֿױלער איז קליגער אין זײַנע אױגן
פֿון זיבן געשײַטע ענטפֿערער.
17װי דער װאָס נעמט אָן אַ הונט פֿאַר די אױערן,
איז אַ פֿאַרבײַגײער װאָס היצט זיך איבער אַ קריג װאָס נישט זײַנס.
18װי אַ משוגענער װאָס װאַרפֿט
ברענעדיקע שײַטן, פֿײַלן, און טױט,
19אַזױ איז דער מענטש װאָס נאַרט אָפּ זײַן חבֿר,
און זאָגט: איך שטיף דאָך בלױז.
20אָן האָלץ פֿאַרלעשט זיך דאָס פֿײַער,
און אָן אַן אונטערהעצער הערט אױף קריג.
21קױלן פֿאַר זשאַר, און האָלץ פֿאַר פֿײַער,
און אַ מענטש אַ קריגער אױף אָנצוצינדן אַ שטרײַט.
22די װערטער פֿון דעם אונטערהעצער זײַנען װי געשמאַקע ביסנס,
און זײ נידערן אין די קאַמערן פֿון לײַב.
23פּסולתדיק זילבער באַצױגן אױף לײם,
זײַנען הײסע ליפּן און אַ בײז האַרץ.
24מיט זײַן ליפּ פֿאַרשטעלט זיך דער שׂונא,
אָבער אין זיך גרײט ער צו באַטרוג.
25אַז ער מאַכט לײַטזעליק זײַן קֹול, זאָלסטו אים נישט גלױבן,
װאָרעם זיבן אומװערדיקײטן זײַנען אין זײַן האַרצן.
26מעג זיך פֿאַרדעקן זײַן שׂינאה מיט אָפּנאַרעניש,
װעט אַנטפּלעקט װערן זײַן בײז פֿאַר אַן עולם.
27דער װאָס גראָבט אַ גרוב, װעט אין איר אַרײַנפֿאַלן,
און דער װאָס קײַקלט אַ שטײן,
װעט ער זיך אומקערן צו אים.
28דער דערשלאָגענער האָט פֿײַנט אַ פֿאַלשע צונג,
אָבער אַ גלאַט מױל פֿון חניפֿה מאַכט צעשטערונג.