¹און דאָס װאָרט פֿון ה׳ איז געװען צו מיר, אַזױ צו זאָגן: ²און דו מענטשנקינד, אַזױ האָט געזאָגט אֲדֹנָי ה׳: אַ סוף צו דער ערד פֿון יִשׂרָאֵל! געקומען אַ סוף אױף די פֿיר עקן פֿון לאַנד. ³אַצונד איז אַ סוף אױף דיר, און איך װעל אָנשיקן מײַן צאָרן אױף דיר, און װעל דיך משפּטן לױט דײַנע װעגן, און פֿאַרגעלטן אױף דיר אַלע דײַנע אומװערדיקײטן. ⁴און מײַן אױג װעט דיך נישט שױנען, און איך װעל נישט דערבאַרעמען; נײַערט דײַנע װעגן װעל איך פֿאַרגעלטן אױף דיר, און דײַנע אומװערדיקײטן װעלן אין דײַן מיט בלײַבן; און איר װעט װיסן אַז איך בין ה׳.

⁵אַזױ האָט געזאָגט אֲדֹנָי ה׳: אַן אומגליק, אַ באַזונדער אומגליק אָט קומט! ⁶אַ סוף איז געקומען, געקומען דער סוף, ער האָט זיך דערװעקט אױף דיר; אָט קומט עס! ⁷געקומען איז די גורל צו דיר, באַװױנער פֿון לאַנד; געקומען די צײַט, נאָנט איז דער טאָג פֿון מהומה, און אױס דער געהילך פֿון די בערג. ⁸אַצונד באַלד װעל איך אױסגיסן מײַן גרימצאָרן אױף דיר, און אױסלאָזן אױף דיר מײַן כּעס, און דיך משפּטן לױט דײַנע װעגן, און פֿאַרגעלטן אױף דיר אַלע דײַנע אומװערדיקײטן. ⁹און מײַן אױג װעט נישט שױנען, און איך װעל נישט דערבאַרעמען; לױט דײַנע װעגן װעל איך פֿאַרגעלטן אױף דיר, און דײַנע אומװערדיקײטן װעלן אין דײַן מיט בלײַבן; און איר װעט װיסן אַז איך ה׳ טו שלאָגן.

¹⁰אָט איז דער טאָג, אָט קומט עס! אױסגעפֿאַלן איז די גורל, געשפּראָצט האָט דער שטעקן, געבליט האָט די מוטװיליקײט. ¹¹אומרעכט איז אױסגעװאַקסן אין אַ שטעקן פֿון שלעכטיקײט; נישט פֿון זײ קומט אַרױס, און נישט פֿון זײער געזעמל, און נישט פֿון זײער געטומל; און נישטאָ קײן געהױבנקײט אין זײ. ¹²געקומען איז די צײַט, דערגרײכט האָט דער טאָג; דער קױפֿער זאָל זיך נישט פֿרײען, און דער פֿאַרקױפֿער זאָל נישט טרױערן, װאָרעם אַ גרימצאָרן איז אױף איר גאַנצן געזעמל. ¹³װאָרעם דער פֿאַרקױפֿער װעט צום פֿאַרקױפֿטן אין זײַן לעבנס לעבן זיך נישט אומקערן; װײַל אַ זעונג איז אױף איר גאַנצן געזעמל, עס זאָל זיך נישט אומקערן; און פֿון װעגן זײַן זינד אין זײַן לעבן װעט זיך קײנער נישט דערהאַלטן.

¹⁴געבלאָזן דעם האָרן, און אָנגעברײט אַלצדינג, און נישטאָ װער זאָל גײן אױף מלחמה; װאָרעם מײַן גרימצאָרן איז אױף איר גאַנצן געזעמל. ¹⁵דערױסן די שװערד, און אינעװײניק די פּעסט און דער הונגער; דער װאָס אין פֿעלד װעט דורכן שװערד שטאַרבן, און דער װאָס אין שטאָט, װעט אים הונגער און פּעסט אױפֿעסן. ¹⁶און זײערע אַנטרונענע װעלן אַנטרינען, און װעלן זײַן אױף די בערג, װי טױבן פֿון די טאָלן, װאָס אַלע טוען זײ ברומען; איטלעכער פֿון װעגן זײַן זינד. ¹⁷אַלע הענט װעלן שלאַף װערן, און אַלע קני װעלן רינען מיט װאַסער. ¹⁸און זײ װעלן אָנגורטן זאַקקלײדער, און אַ שױדער װעט זײ באַדעקן, און אױף אַלע פּנימער װעט זײַן אַ בושה, און אױף אַלע זײערע קעפּ אַ פּליך. ¹⁹זײער זילבער װעלן זײ אױף די גאַסן אַרױסװאַרפֿן, און זײער גאָלד װעט אַן אומרײניקײט װערן, זײער זילבער און זײער גאָלד װעט זײ נישט קענען מציל זײַן אין טאָג פֿון ה׳ס גרימצאָרן; זײער לײַב װעלן זײ נישט אָנזעטן און זײערע אינגעװײד װעלן זײ נישט אָנפֿילן; װאָרעם די שטרױכלונג צו זײער זינד איז דאָס געװען, ²⁰און זײער שײנע צירונג װאָס זײ האָבן פֿאַר אַ שטאָלץ געמאַכט; און בילדער פֿון זײערע מיאוסע אומװערדיקײטן האָבן זײ דערפֿון אױסגעאַרבעט; דערום מאַך איך עס זײ פֿאַר אַן אומרײניקײט. ²¹און איך װעל עס געבן אין דער האַנט פֿון פֿרעמדע צו רױב, און צו די שלעכטע פֿון דער ערד צו פֿאַנג, און זײ װעלן עס פֿאַרשװעכן. ²²און איך װעל אָפּדרײען מײַן פּנים פֿון זײ, און מע װעט פֿאַרשװעכן מײַן פֿאַרבאָרגעניש; יאָ, אײַנברעכער װעלן קומען אין איר, און װעלן זי פֿאַרשװעכן.

²³גרײט צו די קײטן, װאָרעם דאָס לאַנד איז פֿול מיט בלוטשולד, און די שטאָט איז פֿול מיט אומרעכט. ²⁴און איך װעל ברענגען די ערגסטע פֿון די פֿעלקער, און זײ װעלן יַרשען זײערע הײַזער; און איך װעל פֿאַרשטערן דעם שטאָלץ פֿון די שטאַרקע; און פֿאַרשװעכט װערן װעלן זײערע הײליקטומען. ²⁵אַ שױדערניש קומט, און זײ װעלן זוכן שלום, און עס װעט נישט זײַן. ²⁶אַ בראָך אױף אַ בראָך װעט קומען, און אַ הערונג נאָך אַ הערונג װעט זײַן; און זײ װעלן זוכן אַ זעונג פֿון נבֿיא, און די תּורה װעט פֿאַרלאָרן װערן פֿון כּהן, און אַן עצה פֿון די זקנים. ²⁷דער מלך װעט טרױערן, און דער פֿירשט װעט זיך אָנקלײדן מיט װיסטקײט, און די הענט פֿון דעם פֿאָלק פֿון לאַנד װעלן צעטומלט װערן; לױט זײער װעג װעל איך טאָן מיט זײ, און מיט זײערע משפּטים װעל איך זײ משפּטן; און זײ װעלן װיסן אַז איך בין ה׳.