1אין צענטן יאָר, אין צענטן חודש, אין צװעלפֿטן טאָג פֿון חודש איז געװען דאָס װאָרט פֿון ה׳ צו מיר, אַזױ צו זאָגן: 2מענטשנקינד, טו דײַן פּנים צו פַּרעה דעם מלך פֿון מִצרַיִם, און זאָג נבֿיאות אױף אים, און אױף מִצרַיִם אין גאַנצן; 3רעד, און זאָלסט זאָגן: אַזױ האָט געזאָגט אֲדֹנָי ה׳:
6און אַלע באַװױנער פֿון מִצרַיִם װעלן װיסן אַז איך בין ה׳.
װײַל זײ זײַנען געװען אַ שטעקן פֿון ראָר, פֿאַר דעם הױז פֿון יִשׂרָאֵל. 7אַז זײ האָבן דיך אָנגענומען אין האַנט, פֿלעגסטו זיך צעשפּאַלטן, און זײ דעם גאַנצן אַקסל צערײַסן; און אַז זײ האָבן זיך אָנגעלענט אױף דיר, פֿלעגסטו זיך צעברעכן, און זײ די גאַנצע לענדן לײמען. 8דערום האָט אֲדֹנָי ה׳ אַזױ געזאָגט: זע, איך ברענג אױף דיר אַ שװערד, און װעל פֿאַרשנײַדן {כרת}[1] פֿון דיר מענטשן און בהמות. 9און דאָס לאַנד מִצרַיִם װעט זײַן װיסט און חרובֿ, און זײ װעלן װיסן אַז איך בין ה׳.
װײַל ער האָט געזאָגט: דער טײַך געהערט מיר, און איך האָב אים געמאַכט, 10דערום זע, איך קום צו דיר, און צו דײַנע טײַכן, און װעל מאַכן דאָס לאַנד מִצרַיִם פֿאַר חורבֿות, אַ חרובֿ װיסטעניש, פֿון מִגדוֹל ביז סוֵנֵה, און ביז דעם געמאַרק פֿון כּוּש. 11נישט דורכגײן װעט אַ פֿוס פֿון אַ מענטשן אין איר, און נישט אַ פֿוס פֿון אַ בהמה װעט דורכגײן אין איר, און זי װעט נישט זײַן באַװױנט פֿערציק יאָר. 12און איך װעל מאַכן דאָס לאַנד מִצרַיִם אַ װיסטעניש צװישן פֿאַרװיסטע לענדער, און אירע שטעט, צװישן חרבֿע שטעט, װעלן זײַן אַ װיסטעניש פֿערציק יאָר; און איך װעל צעשפּרײטן מִצרַיִם צװישן די פֿעלקער, און װעלן זײ צעװאַרפֿן אין די לענדער.
13װאָרעם אַזױ האָט געזאָגט אֲדֹנָי ה׳: צום סוף פֿון פֿערציק יאָר, װעל איך אײַנזאַמלען מִצרַיִם פֿון די פֿעלקער װאָס זײ זײַנען צעשפּרײט געװאָרן אַהין. 14און איך װעל אומקערן די געפֿאַנגענשאַפֿט פֿון מִצרַיִם, און װעל זײ צוריקקערן קײן לאַנד פַּתרוֹס, אין דעם לאַנד פֿון זײער אָפּשטאַמונג; און זײ װעלן דאָרטן זײַן אַ שָפֿלע מלוכה. 15די שָפֿלסטע פֿון די מלוכות װעט זי זײַן, און זי װעט זיך מער נישט איבערנעמען איבער די פֿעלקער; און איך װעל זײ פֿאַרמינערן, נישט צו געװעלטיקן איבער די פֿעלקער. 16און זײ װעלן מער נישט זײַן דעם הױז פֿון יִשׂרָאֵל פֿאַר אַ פֿאַרזיכערונג װאָס מאַכט דערמאָנען זינד, װען זײ קערן זיך נאָך זײ; און זײ װעלן װיסן אַז איך בין אֲדֹנָי ה׳.
17און עס איז געװען אין זיבן און צװאַנציקסטן יאָר, אין ערשטן חודש, אין ערשטן טאָג פֿון חודש, איז געװען דאָס װאָרט פֿון ה׳ צו מיר, אַזױ צו זאָגן: 18מענטשנקינד, נבֿוכַדרֶאצַר דער מלך פֿון בָבֿל האָט געמאַכט זײַן חיל דינען אַ שװערן דינסט אַקעגן צוֹר; איטלעכער קאָפּ איז אױסגעקראָכן, און איטלעכער אַקסל איז אָפּגעריבן; און שׂכַר האָט ער נישט געקראָגן פֿאַר זיך און פֿאַר זײַן חיל פֿון צוֹר פֿאַר דעם דינסט װאָס ער האָט געדינט אַקעגן איר. 19דערום האָט אֲדֹנָי ה׳ אַזױ געזאָגט: זע, איך גיב נבֿוכַדרֶאצַר דעם מלך פֿון בָבֿל דאָס לאַנד מִצרַיִם, און ער װעט אַװעקטראָגן איר שפֿע, און רױבן איר זאַקרױב, און ראַבעװען איר רױב; און דאָס װעט זײַן דער שׂכַר פֿאַר זײַן חיל. 20פֿאַר זײַן לױן װאָס ער האָט אום דעם געדינט, האָב איך אים געגעבן דאָס לאַנד מִצרַיִם, װײַל זײ האָבן געאַרבעט פֿאַר מיר, זאָגט אֲדֹנָי ה׳.
21אין יענעם טאָג װעל איך מאַכן שפּראָצן דעם האָרן פֿון דעם הױז פֿון יִשׂרָאֵל, און דיר װעל איך געבן אַן אָפֿן מױל צװישן זײ; און זײ װעלן װיסן אַז איך בין ה׳.